Bijna ongemerkt kruipt Puck dichter tegen haar vader aan. Op zoek naar zijn hand sluit, zodra ze die gevonden heeft sluit ze haar vingers stevig om de zijne. Ze zoekt naar zekerheid en houvast, en die kan ze nu alleen bij hem vinden. Zijn hand voelt warm, maar zelfs die warmte kan de kou van de gang niet verdrijven. Even denkt ze dat het getik precies achter hen klinkt. “Het komt goed,” hoort ze haar vader zachtjes fluisteren. Maar Puck blijft rillen en klemt zich nog steviger aan hem vast, terwijl hij zuster Maria blijft volgen. Even later houdt de zuster stil bij een klein deurtje. Het hout is net zo versleten als alles in dit huis. Lange, ruwe splinters steken naar buiten, als kromme nagels die uit het verweerde hout zijn gegroeid.

 Sommige staan scherp overeind, andere lijken half los te zitten, alsof één verkeerde aanraking genoeg is om ze af te breken. Zuster Maria pakt de roestige klink vast. Het metaal kraakt onder haar vingers. Puck voelt hoe haar adem stokt, alsof het geluid iets in de gang wakker maakt. Ze duwt het deurtje langzaam open. Het hout piept en kreunt, alsof het al jaren niet meer is aangeraakt.