Korte verhaal:
Paniek om een muis.
DE MUIS.
Soms zit alles tegen. Het was weer zo’n dag: alles wat fout kón gaan, ging ook fout. Mijn muis reageerde helemaal niet meer, precies op het moment dat ik programma’s wilde openen. Door de stress vliegt er een kop koffie over de tafel, recht over de aantekeningen die ik had gemaakt voor een nieuw verhaal. Ik verstijf en voel mijn bloed koken van boosheid. Paniek. Ik bibberde. En toen leek het alsof er iets, of iemand, mij te hulp schoot. Ik dacht nog: F5. Maar op de een of andere manier kwam het weer goed: de muis deed het opeens weer en gleed alsof er niets was gebeurd over het bureaublad. Een zucht van verlichting ging door me heen; ik denk dat mijn buurvrouw achter de dikke muur die mijn zucht zelfs kon horen.
Maar ondanks dat de muis het weer deed, werd al snel duidelijk dat vandaag mijn dag niet was. Mijn aantekeningen lagen nat en bruin op tafel, niet meer te lezen. Erger nog: doordat de suiker in de koffie het papier kleverig maakte, zat het als het ware vastgezogen aan het houten tafelblad. Met heel veel moeite, en met een boos gevoel, kon ik het alleen nog maar snippertje voor snippertje lospeuteren. De tijd tikte door, en ik wilde koste wat kost alle papierresten van de tafel hebben. Net op tijd voor een afspraak in het dorp had ik het blad schoon.
Ik sprong op mijn fiets en reed naar de afgesproken plek… waar niemand te zien was. Na even wachten belde ik om te vragen of ik iets over het hoofd had gezien, en dat had ik inderdaad: ik had een mail gemist. De afspraak was een uur vervroegd. Die had ik niet gezien, omdat mijn muis even spoorloos was. Ik reed zuchtend terug naar huis, en dit keer wist ik zeker dat mijn buurvrouw deze zucht niet gehoord had.